2 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Δυο χρόνια μετά και τα συναισθήματα που κυριαρχούν στη χώρα μας, είναι ακόμα ο φόβος, ο θυμός, η οργή και η θλίψη. Τα άπειρα «Γιατί;» των οικογενειών των θυμάτων, των επιζώντων και των υπολοίπων πολιτών, αντιμετωπίζονται από το κράτος μας με ειρωνεία και κοροϊδία, αποκαλώντας το δυστύχημα «ανθρώπινο λάθος». Δυο χρόνια μετά, λένε ψέματα και αρνούνται να πάρουν την ευθύνη για κάτι που οι ίδιοι προκάλεσαν. Ευτυχώς για εμάς, δυστυχώς για εκείνους, βγήκαν στη φορά στοιχεία που επιβεβαιώνουν όλο και περισσότερο την συγκάληψη που συνέβη. Η αλλοίωση των αποδεικτικών στοιχείων στον τόπο του εγκλήματος, τσιμέντωμα δηλαδή του δρόμου, λίγες μέρες μετά το συμβάν, το παράνομο φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας που περιείχε εύφλεκτο υλικό το οποίο προκάλεσε δεύτερη έκρηξη κ.α. Άνθρωποι έμαθαν πως αν το υλικό αυτό δεν υπήρχε, 30 από τους 57 ανθρώπους που έχασαν την ζωή τους εκεί, θα ήταν εδώ μαζί μας σήμερα. Τα παιδιά αυτά ΚΑΗΚΑΝ ΖΩΝΤΑΝΑ και η κυβέρνηση της χώρας μας ειρωνεύεται τους γονείς των θυμάτων λέγοντας πως διαμαρτύρονται ακόμα, με σκοπό τα χρήματα. Το κράτος κοστολόγησε τις ζωές μας εκείνη την ημέρα, κάνοντας τες να έχουν αξία ενός εισιτηρίου τρένου και είναι οι ίδιοι που έλεγαν να μην τους αμφισβητούμε για την ασφάλεια των μέσων μαζικής μεταφοράς 10 μέρες πριν το δυστύχημα. Είναι οι ίδιοι που τώρα, 2 χρόνια μετά λένε πως «έπρεπε δυστυχώς να πεθάνουν» και «έγιναν θυσία για τον λαό», προσθέτοντας ότι «Αυτό μπορεί να είναι το σημείο τομής, ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει επιτέλους ξανά σιδηρόδρομο που να λειτουργεί καλά και ασφαλές». Δηλαδή, όταν χαλάει κάτι στη χώρα μας θα πρέπει κάποιοι να θυσιάζονται για να φτιαχτεί και να λειτουργεί σωστά; Δηλαδή, σκοτώσατε τους συνανθρώπους μας για να επιδιορθώσετε τα τρένα; Δυο χρόνια μετά υποκρίνονται και κάνουν πως δε συμβαίνει τίποτα, «πουλώντας» μας το ψέμα χρησιμοποιώντας οποία τεχνική μπορεί να φανταστεί ένας άνθρωπος, ενώ μέχρι σήμερα δεν έχει αρχίσει καν ακόμα η δίκη. Λένε στους γονείς των αδικοχαμένων παιδιών, πως όλα αυτά είναι θεωρίες συνομωσίας και αρνούνται να αναλάβουν την οποιαδήποτε ευθύνη. Είναι άδικο, αυτοί να κοιμούνται ήσυχοι το βράδυ, ενώ άλλοι θα κοιμούνται για πάντα. Είναι άδικο να νιώθουν τύψεις οι επιζώντες που εκείνοι κατάφεραν να ζήσουν, ενώ άλλοι όχι. Είναι άδικο άνθρωποι να μη πραγματοποιήσουν τα όνειρα που είχαν για τη ζωή τους, να μη ξαναδούν τις οικογένειες τους, τους φίλους τους, να μη ξανά ζήσουν όπως πριν. Ειναι άδικο. Πρέπει σε αυτές τις οικογένειες και σε αυτούς τους ανθρώπους να αποδοθεί επιτέλους δικαιοσύνη, έστω και 2 χρόνια μετά. Να μην επιτρέψουμε να ξανά συμβούν τέτοιου είδους περιστατικά και εγκλήματα στη χώρα μας. Πρέπει να παλέψουμε όλοι μαζί. Θα μπορούσα να είμαι εγώ εκεί. Θα μπορούσες να είσαι εσύ εκεί. Εκείνη τη νύχτα ήταν όλη η Ελλάδα μέσα στο τρένο. Δεν χάθηκαν μόνο 57 άνθρωποι, χάθηκε και η ελπίδα μας για αυτή τη χώρα. Μελιτίνη Σουλίου Γ2