Βρίσκεται χαρά σε μια απώλεια?

     Βρίσκεται χαρά σε μια απώλεια?

          H απώλεια ως γεγονός είναι δυσάρεστο, αλλά μπορεί τελικά να βρεθεί ένα αίσθημα χαράς και συγκίνησης μέσα από αυτή? Πριν λίγες μέρες, η χώρα μας συγκλονίστηκε με τον τραγικό θάνατο ενός νέου ανθρώπου, του George Baldock, o oποίος άφησε το σημάδι του ως παίχτης της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της χώρας μας. Ένας παίχτης που δεν είχε πάρει ποτέ κόκκινη κάρτα σε αγώνα αλλά δυστυχώς πήρε στη ζωή και έφυγε στις 9 Οκτωβρίου 2024, αφήνοντας πίσω του  την οικογένεια του, τους συμπαίκτες του και όλη την Ελλάδα σε απόλυτη ταραχή, αναστάτωση και συγκίνηση.

         Ο George Baldock δεν ήταν μόνο σωστός άνθρωπος αλλά και σωστός αθλητής. Η διάκριση του στο ποδόσφαιρο δεν οφειλόταν μόνο στις αθλητικές του ικανότητες αλλά και στο πάθος του γι αυτό το άθλημα. Ήταν άνθρωπος με μεγάλη ψυχή ο οποίος είχε περάσει αυτή του τη φιλοσοφία στους συμπαίκτες του και στους ανθρώπους γύρω του. Μπορεί κανείς να πει ότι τα είχε όλα, μια όμορφη οικογένεια, οικονομική ανεξαρτησία και μια σπουδαία καριέρα στο άθλημα που τόσο αγαπούσε. Αλλά με τον θάνατό του αντιλαμβανόμαστε ότι μπροστά στη ζωή είμαστε όλοι ίσοι, αφού σήμερα υπάρχουμε και αύριο μπορεί όχι .

         Έφυγε τόσο απλά και άδικα από τη ζωή, όπως ακριβώς μπορεί ο καθένας μας. Αυτό το γεγονός μας έδωσε μια άλλη αντίληψη στον τρόπο αντιμετώπισης της ζωής. Μας έδειξε πως πρέπει να μην αφήνουμε τίποτα που μπορούμε να κάνουμε σήμερα για αύριο και να περνάμε όμορφα τις μέρες μας γιατί είναι απροσδιόριστο ποια από αυτές θα είναι η τελευταία μας… 

               Ο George Baldock είχε υπογράψει τριετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό, ο οποίος αποφάσισε ακόμα και μετά τον θάνατο του Βaldock, να παραχωρεί τον ετήσιο μισθό του στην οικογένειά του για την ανατροφή του γιου του ο οποίος έμεινε πίσω με τη μητέρα του. Αυτή η παραχώρηση μπορεί να θεωρηθεί ως μια κίνηση ελπίδας, η οποία αποδεικνύει την πραγματική σημασία της φράσης εφ αγωνίζεσθε. 

          Η απώλειά του George Baldock έριξε ψυχολογικά όλους τους παίχτες της εθνικής της Ελλάδας, μιας και έφυγε από τη ζωή μια μέρα πριν τον μεγάλο αγώνα ποδοσφαίρου εκτός έδρας  της εθνικής μας με την Αγγλία. Παρ όλα αυτά οι παίχτες μας ήταν αποφασισμένοι να τα δώσουν όλα, όσο δύσκολος και να είναι ο αγώνας, ώστε να τιμήσουν τον παντοτινό συμπαίκτη τους. Η έλλειψη αυτή που ένιωθαν οι παίχτες της εθνικής, οδήγησε την ομάδα μας να καταφέρει το ακατόρθωτο και να νικήσει εκτός έδρας σκοράροντας δυο γκόλ, γεγονός το οποίο πρόσφερε απερίγραπτη χαρά και συγκίνηση σε όλους του παίχτες και έκανε περήφανους όλους τους Έλληνες. Αυτήν τη συσπείρωση της ομάδας την δημιούργησε η απουσία του συναθλητή, συμπαίκτη και πάνω απ όλα φίλο τους, George Baldock ο οποίος έπαιζε μαζί τους από ψηλά!

        Πάντα θα παραμείνει μία κενή θέση στην εθνική για τον Baldock, του οποίου η μνήμη δεν θα ξεχαστεί ποτέ!

Άρα τελικά βρίσκουμε χαρά σε μια απώλεια?

 

Εις μνήμην του George Baldock.

                                                                     Eμμανουέλα Ρακιντζάκη, Α3