1. «Δεν ξεχνώ»
«Πάρε με όταν φτάσεις» η φράση που ακούμε όλοι από τα αγαπημένα μας πρόσωπα, όταν θέλουν να σιγουρέψουν ότι θα φτάσουμε ασφαλείς στον προορισμό μας. «Πάρε με όταν φτάσεις» η φράση που είχε πλημμυρίσει την Ελλάδα πριν από ένα χρόνο. Γραμμένη σε τοίχους, σε πανό, στα σχολεία ,στους δρόμους ,στο διαδίκτυο ,σε πορείες. «Πάρε με όταν φτάσεις» η τελευταία φράση που κατάφεραν να πουν οι γονείς στα παιδιά τους πριν τα χάσουν οριστικά από τη ζωή τους.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2023 πραγματοποιείται μια απίστευτη τραγωδία. Δύο τρένα. Μία σύγκρουση. Μία επιβατική αμαξοστοιχία αναχωρεί όπως ήταν προγραμματισμένο, για να εκτελέσει το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Σε όλο το μήκος της διαδρομής η σιδηροδρομική γραμμή είναι διπλή. Στην περιοχή Παλαιοφάρσαλα παρατηρείται καθυστέρηση λόγω τεχνικού προβλήματος στα καλώδια ηλεκτροκίνησης. Το τρένο τοποθετείται στιγμιαία στη γραμμή καθόδου για την αποφυγή ηλεκτροπληξίας και επαναφέρετε σε κανονική τροχαία. Φτάνει στη Λάρισα όπου αποβιβάζονται 81 επιβάτες και αναχωρεί στις 23:09 με 340 επιβάτες και 12 άτομα προσωπικό. Προκύπτει όμως ένα δραματικό λάθος και ο σταθμάρχης μπερδεύεται με τον προηγούμενο χειρισμό ενός άλλου τοπικού τρένου και δεν επαναφέρει την γραμμή σε τροχιά ανόδου. Έτσι, για περίπου 23 χλμ ή 12 λεπτά η επιβατική αμαξοστοιχία κινείται σε κάθοδο στην ίδια γραμμή με την εμπορευματική αμαξοστοιχία που με δύο άτομα προσωπικό εκτελεί το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Λάρισα. Στις 23:21 τα δύο τρένα συγκρούονται. Εκεί είναι που ο χρόνος πάγωσε. Τα τέσσερα πρώτα βαγόνια του επιβατικού τρένου εκτροχιάζονται και το πρώτο τυλίγεται στις φλόγες. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης 57 άνθρωποι νεκροί στην πλειοψηφία τους νέα παιδιά, φοιτητές και φοιτήτριες. Εκεί άρχισε ο εφιάλτης.
Οι αγανακτισμένοι και οργισμένοι πολίτες βγήκαν μαζικά τις εβδομάδες που ακολούθησαν. Στις ιστορικών διαστάσεων πορείες διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκαν σε κάθε άκρη της χώρας. Ένα χρόνο μετά, με λουλούδια στα χέρια, άνθρωποι από όλη την Ελλάδα έρχονται στα Τέμπη και παλεύουν μέχρι και σήμερα να αποδοθεί δικαιοσύνη. «Δεν φεύγει ο θυμός, δεν σβήνει η οργή» λένε τα πανό των φοιτητών. Πρόσφατα, η μητέρα ενός από τα θύματα, η Μαρία Καρυστιάνου πήρε θέση στο Ευρωκοινοβούλιο και έκανε μία συγκλονιστική κατάθεση σχετικά με την υπόθεση, στην οποία μιλάει για τις ευθύνες των πολιτικών που κατά τη γνώμη της «Άφησαν τα τρένα να λειτουργούν επικίνδυνα» Επί της ουσίας ακόμη και σήμερα δεν έχουμε κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα, κάποια εξέλιξη στην διαδικασία. Υπάρχει όμως μία ιστοσελίδα στο ίντερνετ για την τραγωδία των Τεμπών, στην οποία μπορεί ο καθένας να υπογράψει για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την άρση της ασυλίας των υπουργών σε περίπτωση ευθύνης. Η ιστοσελίδα τώρα έχει μαζέψει 820.000 υπογραφές και ο αριθμός αυτός συνεχίζει να αυξάνεται.
Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε το γεγονός ότι δεν έχουν αναληφθεί ευθύνες για ένα τόσο προφανές έγκλημα; Το δυστύχημα αυτό μας εξόργισε όλους λόγω των ανύπαρκτων μέτρων ασφαλείας και τα αποτελέσματα τους. Το να μην αναληφθούν ευθύνες όχι μόνο δε δείχνει σεβασμό προς τα θύματα αλλά και προς τους ίδιους μας τους εαυτούς, καθώς δίνουμε το δικαίωμα να επαναληφθούν τα ίδια λάθη. Ένας απ’ αυτούς τους επιβάτες θα μπορούσε να είναι ένας συμμαθητής μας, ο αδερφός μας, η αδερφή μας, ένας φίλος μας η ακόμα κι εμείς οι ίδιοι. Μακάρι όμως να μην ήταν κανένας.
Ανατριχίλα, θλίψη και οργή. Αυτά είναι τα συναισθήματα που νοιώσαμε. Πώς να μην πόναγε η καρδιά σου, όταν το μόνο που έβλεπες ήταν μανάδες και πατεράδες να θρηνούν αφού έχασαν τα παιδιά τους τόσο άδικα και τόσο γρήγορα; Χάθηκαν αυτές οι ανθρώπινες ψυχές οι οποίες για 12 λεπτά ήταν μπροστά στον θάνατο. Χωρίς να γνωρίζουν τι τους έρχεται, χωρίς να φταίνε, χωρίς να έχουν πει και να έχουν πραγματοποιήσει ό,τι ήθελαν και ονειρευόντουσαν για αυτή την μία τους ζωή. Ας μην ξεχάσουμε λοιπόν τα θύματα αυτής της τραγωδίας και ας παλέψουμε για το δίκαιο. Ανείπωτος ο πόνος. Η Ελλάδα θρηνεί.
Μελιτίνα Κουτσιά, Β’1
2.
Τέμπη, πόσοι άνθρωποι πόσες αθώες ψυχές χάθηκαν απλά και μόνο επειδή δεν είχε τηρηθεί ο κανονισμός κυκλοφορίας , επειδή δεν πάρθηκαν τα μέτρα ασφαλείας ... 57 νεκροί , νέα παιδιά ,νέοι άνθρωποι με μέλλον, όνειρα χάθηκαν τόσο άδικα. «Δεν υπήρξε ούτε ένας ειδικός απο οσους γνωρίζουν σε βάση το αντικείμενο που να αρνήθηκε ότι αν εστω και μια πλευρά είχε τηρήσει τις διαδικασίες του γενικού κανονισμού κυκλοφορίας το δυστύχημα θα είχε αποτραπεί» είπε ο κ. Καραμανλής.
‘Εκτροχιασμός του κράτους δικαίου’
Ελευθερία Μετζελιώτη, Β’1
3. «Αναζητώντας την δικαιοσύνη»
Σαν σήμερα πριν 365 ημέρες συνέβη ένα απίστευτα συνταρακτικό γεγονός, που από τότε έχει προκαλέσει στη χώρα μας αλλά και τους πολίτες της πανικό. Προφανώς όλοι ήδη αναγνωρίζετε το θέμα στο οποίο αναφέρομαι, μιας και είναι μια από τις μεγαλύτερες και πιο γνωστές τραγωδίες τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Σαν σήμερα λοιπόν πριν ένα χρόνο, πολλοι φοιτητές αποχαιρέτησαν "προσωρινά" τους φίλους τους, για να γυρίσουν πίσω στις οικογένειες τους ή το αντίθετο. Άλλοι επέστρεφαν στα σπίτια τους μετά από ενα ταξίδι για μια δουλειά, για διασκέδαση ,
μιας και είχε προηγηθεί το τριήμερο της Καθαρά Δευτέρας και για άλλους πολλούς λόγους. Στα σπίτια τους τούς περίμεναν τα παιδιά τους, οι σύντροφοι τους, οι φίλοι τους και όσοι άνθρωποι τους αγαπούσαν. Αγόρασαν ύστερα ένα εισιτήριο για τη διαδρομή, χωρίς να γνωρίζουν ότι "αγοράζουν" τον θάνατο τους. Επιβιβάστηκαν στο μοιραίο τρένο και αντάλλασσαν μηνύματα με τους αγαπημένους τους όπως: "Μαμά, σε μια ωρίτσα θα είμαι πίσω, ποιος θα έρθει να με πάρει απ´ τον σταθμο;", "Ανυπομονώ να σε δω τώρα που έρχομαι", "Και εμένα μου λείπεις, μην αγχώνεσαι θα ξανά έρθω σύντομα", "Μπαμπά, έχει ζεστό νερό να κάνω μπάνιο τώρα που θα έρθω σπίτι; Είμαι πολύ κουρασμένη". Μερικοί ήταν ενθουσιασμένοι που θα αντάμωναν με τους φίλους και τους συγγενείς τους, ενώ άλλοι ήταν στεναχωρημένοι που έφυγαν απο εκείνους και θα έπρεπε να περιμένουν καιρό, για να τους ξαναδούν. Τριάντα λεπτά πριν το δυστύχημα, το τρένο με τους 350 επιβάτες αποχώρησε από τη Λάρισα εισερχόμενο "λανθασμένα" στη γραμμή καθόδου. Ταυτόχρονα όμως, η εμπορική αμαξοστοιχία με 2 επιβάτες, πορευόταν προς τη Λάρισα στην ίδια καθοδική γραμμή. Ημέρα 28 Φεβρουαρίου του 2023 και ώρα 23:22 λίγο πριν τα μεσάνυχτα, το τρένο που ήλπιζε να φτάσει σύντομα στον τελικό προορισμό του στη Θεσσαλονίκη, συγκρούεται με το εμπορικό τρένο που πήγαινε προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή προς την Αθήνα, και εκεί σκοτείνιασαν όλα. Πενήντα επτά άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή πάνω στις ράγες και άλλοι ογδόντα πέντε τραυματίστηκαν, και όλα αυτά ενώ ήθελαν απλά να πάνε στα σπίτια τους. Εκείνη τη νύχτα, οικογένειες έχασαν άδικα τα παιδιά τους εξαιτίας ενός "ανθρώπινου λάθους". Από τότε, μέχρι και σήμερα όλοι εκείνοι οι γονείς που θρηνούν τους αδικοχαμένους τους γιούς και τις αδικοχαμένες τους κόρες, αναζητούν απελπισμένα τη δικαιοσύνη σε αυτή την υπόθεση, για να τιμωρηθούν όσοι προφανώς δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους για ακόμη μια φορά. Όλο αυτό φαίνεται να μην έχει αποτέλεσμα, καθώς η κυβέρνηση "κουκουλώνει" την υπόθεση, προσπαθώντας να ξεχαστεί. Έχουν αναρωτηθεί ποτέ όλοι αυτοί που θέλουν να αποσπάσουν τη προσοχή του κόσμου από το θέμα, πώς είναι δυνατό μια μάνα που έχασε απ´ το ένα λεπτό στο άλλο το παιδί της να ξεχάσει κάτι τέτοιο; Σήμερα, οι πλειονότητα των μαθητών στα σχολεία κινητοποιήθηκαν και απέδειξαν στο κράτος πως όχι, εμείς δεν τους ξεχνάμε, όπως έτσι θέλουν εκείνοι να κάνουμε. Απαιτούμε λοιπόν, όχι μόνο οι οικογένειες των θυμάτων, οι φίλοι τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα, αλλά και εμείς ως μαθητές και ως άνθρωποι που πλέον "χτίζουμε" με τις πράξεις και τις επιλογές μας την κοινωνία που θα μεγαλώσουμε εμείς οι ίδιοι τα παιδιά μας, να υπάρξει έστω για μια φορά στην χώρα που ζούμε δικαιοσύνη και να νιώθουμε ότι μπορούμε να ταξιδέψουμε χωρίς να κινδυνεύουμε να χάσουμε την ζωή μας, ακόμα και στο υποτιθέμενα ασφαλέστερο μέσο μαζικής μεταφοράς.
Υ.Γ.: Δεν επιθυμώ για κανένα λόγο να προσβάλλω τις απόψεις που διαφέρουν από την δίκη μου. Αντίθετα με το παραπάνω άρθρο ευελπιστώ εκφράζοντας την γνώμη μου πάνω στο θέμα, να ευαισθητοποιηθούν και να κινητοποιηθούν περισσότεροι μαθητές, ώστε να καταφέρουμε όλοι μαζί κάποια στιγμή στο, ελπίζω, σύντομο μέλλον να αποδοθεί δικαιοσύνη ενώπιον του νόμου στις οικογένειες των θυμάτων.
Μελιτίνη Σουλίου, Β2
Τα ονόματα των θυμάτων:
• Παναγιώτης Μπουρνάζης, 15 ετών
• Αναστασία Παπαγγελή , 19 ετών
• Μαρία-Θωμαή Ψαροπούλου , 20 ετών
• Χρυσή Πλακιά , 20 ετών
• Θωμαή Πλακιά , 20 ετών
• Αναστασία-Μαρία Πλακιά, 20 ετών
• Φραντσέσκα Μπέζα, 20 ετών
• Κλαούντια Λάτα, 21 ετών
• Ελένη Τσίντζα, 21 ετών
• Αναστάσιος Κουτσόπουλος, 21 ετών
• Ιορδάνης Αδαμάκης , 23 ετών
· Κυπριανός Παπαϊωάννου, 23 ετών
• Ιφιγένεια Μήτσκα, 23 ετών
• Ντένις Ρούτσι, 23 ετών
• Αγάπη Τσακλίδου, 23 ετών
• Αφροδίτη Τσιωμά, 23 ετών
• Γεώργιος Παπάζογλου, 23 ετών
• Νικήτας Καραθεοδώρου, 24 ετών
• Άγγελος Τηλκερίδης, 24 ετών
• Καλλιόπη Πορφυρίδου, 24 ετών
· Αναστασία Αδαμίδη, 25 ετών
• Δήμητρα-Ευαγγελία Καπετάνιου, 25 ετών
• Ελισάβετ Χατζηβασιλείου, 27 ετών
· Δημήτριος Ασλανίδης, 27ετών
• Ιωάννης Καρασάββας, 28 ετών
• Σωτήριος Καραγεωργίου, 28 ετών
• Ελπίδα Χούπα, 29 ετών
• Δημήτριος Οίκου, 29 ετών
• Παναγιώτης Χατζηχαραλάμπους, 29 ετών
• Νικόλαος Ναλμπάντης, 29 ετών
• Δημήτριος Μασσαλής, 30 ετών
• Σοφία-Ειρήνη Ταχμαζίδου, 32 ετών
• Βάιος Βλάχος, 34 ετών
• Mia Mohammad Edris, 34 ετών
• Αθηνά Κατσάρα, 35 ετών
• Culea Ionel, 35 ετών
• Έλενα Δουρμίκα, 35 ετών
• Σπυρίδων Βούλγαρης, 35 ετών
• Βάια Μπλέκα, 43 ετών
• Ανδρέας Παυλίδης, 49 ετών
• Ιωάννης Βουτσινάς, 49 ετών
• Μαρία Μουρτζάκη, 52 ετών
• Βασίλειος-Κυριάκος Κώττας, 52 ετών
• Ευάγγελος Μπουρνάζης, 54 ετών
• Ιωάννης Τζοβάρας, 55 ετών
• Χρυσή Κουκαριώτου, 56 ετών
• Βασιλική Χλωρού, 56 ετών
• Μαρία Εγούτ , 56 ετών
• Μαρία Μιάρη, 56 ετών
• Γεώργιος Φωτόπουλος, 57 ετών
· Γεώργιος Κουτσούμπας, 59 ετών
• Bozo Pavlini, 62 ετών
• Ευαγγελία Ντος Σάντος Σίλβα, 63 ετών
• Ιωάννης Καριώτης, 63 ετών
• Γεώργιος Κυριακίδης, 67 ετών
Ιστοσελίδα υπογραφών για την αναθεώρηση του Συντάγματος και άρσης υπουργικής ασυλίας:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου