Πριν μια εβδομάδα οι μαθητές του σχολείου μας έλαβαν τους βαθμούς του τετράμηνου. Πολλοί μαθητές χάρηκαν με τα αποτελέσματα, αντιθέτως άλλοι όχι και τόσο. Το θέμα όμως αυτού του άρθρου δεν είναι αυτό, αλλά με ποια κριτήρια εντέλει βαθμολογούν οι καθηγητές τους μαθητές.
Κατά μέσο όρο τα κριτήρια με τα οποία βαθμολογεί ο μέσος καθηγητής έναν μαθητή είναι η συμμετοχή στο μάθημα, η συμπεριφορά μέσα στην τάξη και η δουλειά που κάνει στο σπίτι του ο κάθε μαθητής (ασκήσεις, μελέτη θεωρίας...). Όμως για μερικούς από τους καθηγητές υπάρχει και η παράμετρος: προσωπική σχέση με τον μαθητή. Με αυτό εννοώ, πως την περασμένη εβδομάδα είδαμε αρκετούς μαθητές να παίρνουν καλούς βαθμούς σε κάποια μαθήματα οι οποίο δεν τους αξίζουν, αλλά τους πήραν μόνο και μόνο επειδή μπορεί υπάρχει καλή σχέση μεταξύ καθηγητή-μαθητή. Και από την άλλη πλευρά, είδαμε μαθητές οι οποίοι προσπαθούν και τα “δίνουν” όλα, δηλαδή συμμετέχουν στο μάθημα, πάνε με λυμένες τις ασκήσεις ή έστω έχοντας προσπαθήσει να τις λύσουν κλπ, να παίρνουν πολύ χαμηλούς βαθμούς οι οποίοι στην τελική δεν τους αξίζουν. Αυτό όμως δεν είναι ένα φαινόμενο το οποίο παρουσιάστηκε φέτος πρώτη φορά, συμβαίνει αρκετά χρόνια, απλά φέτος νομίζω "πήγε σε άλλο επίπεδο".
ΥΓ: Με αυτό το άρθρο δεν επιθυμώ να στοχοποιήσω κανέναν καθηγητή απλά ΑΝ και λεω ΑΝ κάποιος καθηγητής ενήργησε έτσι, θα πρέπει να το ξανασκεφτεί και όχι για τον εαυτό του και την προσωπική του ψυχική υγεία, αλλά για τους μαθητές που αδικούνται και για τους γονείς που στεναχωριούνται.
Δήμου Στάθης, Β1
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου